تبلیغات
.::آسمان شب طبیعتی ناشناخته ::.

.::آسمان شب طبیعتی ناشناخته ::.
آسمان شب پررازترین مکان عالم هستی
قالب وبلاگ
نویسندگان
نظر سنجی
کدام پست را بیشتر می پسندید






صفحات جانبی

کارالیوف

خلاصه مقاله: کارالیوف (1907-1966) مغز متفکر اتحاد جماهیر شوروی در آغاز عصر فضا محسوب می‌شود. وی اگرچه در زمینه طراحی هواپیما آموزش دیده بود، اما توانمندی اصلی خود را در طراحی موشک، ساماندهی و مدیریت، یکپارچه‌سازی و برنامه‌ریزی راهبردی به اثبات رساند. ایده‌ها و قدرت رهبری او، شوروی را در رقابت فضایی با ایالات متحده در بسیاری از زمینه‌ها پیش انداخت. کارالیوف یکی از قربانیان سرکوب بزرگ استالین در سال 1938 بود و حدود شش سال از عمرش را در زندان به‌سر برد که چند ماه آن را نیز در اردوگاه کار اجباری سیبری سپری کرد. او پس از آزادی، تبدیل به چهره‌ای شاخص در توسعه برنامه موشک‌های قاره‌پیمای روسیه شد و  به‌عنوان سرپرست برنامه‌های فضایی شوروی، به موفقیت‌های چشمگیری در پروژه‌های اسپوتنیک و وستوک دست یافت. وی تا زمان مرگ غیرمنتظره‌‌اش در سال 1966، در صدد به اجرا درآوردن طرح‌‌هایش برای رقابت با ایالات متحده بر سر رسیدن به کره ماه بود.

از کارالیوف قبل از مرگش تنها به‌عنوان یک سرطراح یاد می‌شد و به علت ملاحظات امنیتی و اطلاعاتی، نقش برجسته او در توسعه برنامه‌های فضایی شوروی تا سال‌ها بعد از مرگش چندان در محافل عمومی مطرح نبود. وی به همراه گلوشکو و چلومی، سه سرطراح اصلی شوروی در عصر رقابت فضایی با ایالات متحده آمریکا بود.

سرگئی كارالیوف در 12 ژانویه 1907 در یك خانواده فرهنگی در ژیتومیر (مركز استانی در نواحی مركزی اوكراین كه بخشی از امپراطوری شوروی آن‌روز بود) متولد شد. مادرش اصالتاً اوكراینی و پدرش روسی بود [1]. یك سال پس از تولد سرگئی، خانواده‌اش به كیف اوكراین نقل مكان كردند [2]. در سال 1910، والدین او به دلیل مشكلات مالی از هم جدا شدند و سرپرستی سرگئی را مادرش به‌عهده گرفت و به او گفت كه پدرش مرده است. كارالیوف هرگز موفق به دیدار پدر نشد و تنها دریافت كه وی تا سال 1929 زنده بوده است.

 

http://www.isa.ir/enc/library/upload/article/46_korolyov.jpg

سرگئی پاولوویچ كارالیوف

مغز متفکر برنامه های فضایی شوروی

تولد: ژانویه 1907

وفات: ژانویه 1966

 

كارالیوف در نژین زیرنظر پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شد و مادرش به دنبال تحصیلات عالیه، اغلب در كیف به سر می‌برد. سرگئی كودكی تنها بود و دوستان معدودی داشت، اما همیشه به عنوان یك دانش‌آموز خوب، به‌ویژه در درس ریاضیات، شناخته می‌شد.

در سال 1916، مادرش با یك مهندس برق ازدواج كرد كه وی تأثیر بسیار خوبی بر روی سرگئی گذاشت. او در سال 1917 پس از اشتغال در راه‌آهن، خانواده‌‌اش را به اودسا (شهری بندری واقع در اوكراین امروز) برد. سال 1918، مصادف با پایان جنگ جهانی اول و آستانه انقلاب روسیه، سال پرهیاهویی در روسیه بود. درگیری‌ها و شورش‌های این دوران تا سال 1920 ادامه داشت. در طول این دوره، مدارس محلی بسته بودند و كارالیوف نوجوان تحصیلاتش را در خانه ادامه داد. سال 1919، سال كمبود غذا در شوروی بود و كارالیوف در همان سال به تیفوس مبتلا شد. او و خانواده‌اش این سال‌ها را به سختی سپری كردند.

 

سرگئی تحصیلاتش را در اودسا ادامه داد و همان‌جا در كنار علوم پایه، نجاری را نیز فراگرفت؛ اما علاقه اصلی او هوانوردی بود كه شاید تحت‌تاثیر حضورش در یك نمایش هوایی در سال 1913 ایجاد شد. او مطالعات مستقلی در زمینه مبانی پرواز انجام داد و نیز در یك باشگاه گلایدر محلی مشغول به كار شد. وی همچنین برنامه‌های عملیاتی یك گروه هواپیمایی ارتشی در اودسا را نیز با علاقه دنبال می‌كرد.


در سال 1923، كارالیوف به انجمن هوانوردی و ناوبری هوایی اوكراین و كرایمیا پیوست. پس از پیوستن به اسكادران هواپیماهای دریاپایه اودسا، او اولین درس‌های پرواز را فراگرفت. وی در سال 1924، به تنهایی گلایدری با نام كِی-5 را طراحی كرد. در همان سال، كارالیوف تصمیم به ثبت‌نام در كلاس‌های هوانوردی موسسه پلی‌تكنیك كیف گرفت. وی در كیف نزد عمویش زندگی می‌كرد و برای به‌دست آوردن هزینه تحصیل، به كارهای مختلفی می‌پرداخت. برنامه درسی او عمدتاً كلاس‌های گوناگون فنّی- مهندسی و ریاضی- فیزیك بود [1].

 

در سال 1925، كارالیوف در كلاس‌های ساخت گلایدر شركت كرد. او اجازه پرواز با گلایدرهای آموزشی را نیز داشت. طی حادثه‌ای در یكی از پروازها، او با شكستگی دو دنده خود مواجه شد، اما در نهایت دوره را به اتمام رساند و در ژوئیه سال 1926 در مدرسه عالی فنی باومن مسكو پذیرفته شد.

 

كارالیوف تا سال 1929 موضوعات تخصصی گوناگونی در زمینه هوانوردی را فراگرفت. او همراه خانواده‌اش، كه آنها هم به مسكو منتقل شده بودند، زندگی می‌كرد و علاوه بر تحصیل، فرصت‌های بیشتری برای پرواز با گلایدرها و هواپیماهای موتوردار به‌دست آورد. او همچنین در سال 1928 گلایدری طراحی كرد و سال بعد، آن را در یك مسابقه به پرواز درآورد.

 

در طی سال 1929، حزب كمونیست به‌دلیل نیاز فوری كشور به مهارت‌های فنی، فرمان تسریع آموزش مهندسین را صادر كرد. كارالیوف با ارائه طرح عملی ساخت یك هواپیما، موفق به اخذ مدرك دیپلم شد. استاد راهنمای او در این طرح، آندری توپولوف مشهور بود [1].

 

 


كارالیوف پس از فراغت از تحصیل، در یك دفتر طراحی هواپیما مشغول به كار شد. این دفتر توسط یك فرانسوی به نام پل ریچارد سرپرستی می‌شد و تعدادی از بهترین طراحان روسی در آن حضور داشتند. البته كارالیوف از اعضای برجسته این گروه به‌شمار نمی‌آمد، اما در حالی‌كه در استخدام این دفتر بود، بر روی دو پروژه طراحی شخصی خود نیز كار می‌كرد كه یكی از آنها، طرح یك گلایدر با قابلیت اجرای مانورهای آكروباتی بود. او در سال 1930، سرمهندس ساخت هواپیمای بمب‌افكن سنگین تی‌بی-3 توپولف شد [2].

 

سرانجام كارالیوف در سال 1930، موفق به اخذ گواهینامه خلبانی خود شد. در 6 اوت سال بعد، او با دختری كه از سال 1924 با وی نامزد بود، ازدواج كرد. در طی سال 1930، كارالیوف به امكان استفاده از موتورهای سوخت مایع برای پیش راندن هواپیماها علاقه‌مند شد. او در سال 1931 همراه با فردریك زاندر (یكی از پیشگامان علوم موشكی در شوروی و از طرفداران ایده سفرهای فضایی) در گروه تحقیقات پیشرانش جت (GIRD) كه اولین مركز دولتی برای توسعه راكت در اتحاد جماهیر شوروی بود، شركت كرد. در مه سال 1932، كارالیوف به‌عنوان سرپرست این گروه تحقیقاتی برگزیده شد.

 

http://www.isa.ir/enc/library/upload/article/46_Korolev.JPG

به ترتیب از راست به چپ: سرگئی كارالیوف، الكسی لئونوف، همسر گاگارین (والنتینا) و یوری گاگارین

 

 

طی سال‌های بعد، گروه تحقیقات پیشرانش جت سه سامانه پیشرانشی متفاوت را توسعه داد كه هر یك موفق‌تر از دیگری بود. در سال 1932، ارتش به فعالیت‌های این گروه علاقه‌مند شد و بخشی از هزینه‌های آنها را تأمین كرد. در سال 1933، این گروه اولین پرتاب راكت سوخت مایع خود با نام GIRD-09را حدود هفت سال پس از انجام اولین آزمایش پرتاب توسط رابرت گودارد، با موفقیت صورت داد. در 1934، كارالیوف نتایج تحقیقات گروه را در كتابی با عنوان «پرواز موشك در استراتوسفر» منتشر كرد [1].

 

با افزایش علاقه ارتش به توسعه فناوری جدید، دولت در سال 1933 تصمیم به ادغام تشكیلات GIRD و آزمایشگاه دینامیك گاز (GDL) و ایجاد مؤسسه تحقیقات پیشرانش جت (RNII) گرفت. والنتین گلوشكو برای سرپرستی بخش طراحی موتور برگزیده شد و در كنار كارالیوف، به توسعه موشك‌های كروز و گلایدرهای موتوری سرنشین‌دار پرداختند [3].

 

در دهم آوریل سال 1935، دخترش ناتاشا به دنیا آمد. در سال 1936، آنها به‌صورت مستقل از خانواده كارالیوف، به زندگی خود در یك آپارتمان ادامه دادند. او و همسرش، هر دو شاغل بودند و كارالیوف ساعات بسیاری را در دفتر طراحی خود سپری می‌كرد. در این زمان او سرمهندس RNII بود. گروه RNII كار خود را در توسعه صنعت راكت با تمركز خاص بر حوزه پایداری و كنترل ادامه داد.


این مؤسسه، انواعی از سامانه‌های پایداری خودكار ژیروسكوپی را طراحی كرد كه امكان پرواز پایدار در طول مسیر پروازی تعیین‌شده را فراهم می‌نمود. كارالیوف سرپرستی باجذبه و توانمند، فردی سخت‌كوش و مدیری منظم بود و به جزئیات توجه بسیاری می‌كرد.

 

در ژوئن سال 1938، همگام با دوران سركوب مخالفان توسط استالین، افرادی از سازمان اطلاعات شوروی به سرعت وارد آپارتمان كارالیوف شدند و او را بازداشت كردند. وی متهم به خرابكاری و سنگ‌اندازی در مسیر فعالیت‌های مؤسسه تحقیقاتی توسعه راكت بود. كارالیوف در پی شكنجه (كه شكستن فكش را در پی داشت [4]) و اقرار به جرم، به ده سال زندان در اردوگاه كار اجباری محكوم شد. احتمال می‌رود كه روابط نه چندان خوشایند میان او و گلوشكو، به این دلیل بوده باشد كه كارالیوف بعداً فهمید كه نام او توسط همكارش، گلوشكو، در اختیار مأموران سازمان اطلاعات قرار گرفته است. سایر اعضای RNII نیز دستگیر و محاكمه شدند و حتی فرمانده نظامی گروه نیز اعدام شد. اكثر مدیران مهم مؤسسه در بین سال‌های 1937 تا 1938 اعدام شدند و كارالیوف در این میان، بسیار خوش‌شانس بود كه توانست جان سالم به در برد. تلاش‌های او برای تشكیل دادگاه تجدیدنظر در سال 1939 نتیجه‌بخش بود، اما احضار دوباره وی به دادگاه به دلیل انتقال وی از زندان به اردوگاه كار اجباری در سیبری به تعویق افتاد. وضعیت اردوگاه بسیار اسفبار و كمبود غذا، لباس و سرپناه غیرقابل تحمل بود. آمار مرگ و میر محكومین این اردوگاه نیز زبانزد بود. او طی چند ماه كار اجباری در معدن، بیشتر دندان‌های خود را از دست داد و به ناراحتی قلبی دچار شد. پس از بازگشت به مسكو در اواخر سال 1939، بررسی مجدد پرونده به كاهش محكومیت ده ساله وی به هشت سال انجامید. به علاوه، قرار بر این شد كه او را به‌جای اردوگاه كار اجباری، به ندامتگاه ویژه نخبگان و تحصیل‌كردگان منتقل كنند [2،1]. این ندامتگاه، در واقع اردوگاهی برای مهندسان و دانشمندان روسی بود تا بالاجبار بر روی پروژه‌های حزب كمونیست كار كنند. بدین ترتیب، كارالیوف تحت مراقبت به دفتر طراحی توپولف در یك اردوگاه ویژه منتقل شد.

 

 

سرگئی كارالیوف در كنار كیهان‌نوردان روسی: ترشكوا، گاگارین و بایكوفسكی

 

 

سرگئی كارالیوف در كنار كیهان‌نوردان (نیكولائف و گاگارین) در بایکونور قزاقستان



در طول جنگ جهانی دوم، دو هواپیمای بمب‌افكن توپولف تی‌یو-2 و پتلیاكوف پی‌ئی-2 توسط گروه مهندسان زندانی طراحی شد. این در حالی بود كه گروه مذكور در خلال جنگ چندین بار به دلایل مختلف، از جمله پیشروی نیروهای آلمانی، تغییر مكان داده شدند. در سال 1942، كارالیوف برای كار زیرنظر والنتین گلوشكو به یكی دیگر از اردوگاه‌های ویژه منتقل شد. وی تا سال 1944 عمرش را در این اردوگاه، به دور از خانواده‌اش و در مصیبت و وحشت، سپری كرد و سرانجام در 27 ژوئن سال 1944، به همراه توپولف، گلوشكو و چند تن دیگر از متخصصان آزاد شد؛ اگرچه تبرئه كامل او از اتهامات در سال 1957 صورت گرفت [1]. در ادامه، سرپرستی گروه طراحی تحت مراقبت، به كمیسیون صنعت هوانوری دولت محول شد و كارالیوف همچنان همكاری خود را با گلوشكو در طراحی سامانه‌های موشكی برای یك سال دیگر ادامه داد.

 

در سال 1945، كارالیوف اولین مدال افتخارش را به‌دلیل همكاری در راستای توسعه موتورهای راكتی برای هواپیماهای نظامی دریافت كرد. در همان سال، او با درجه سرهنگی به ارتش سرخ پیوست و همراه دیگر كارشناسان برای بررسی و مطالعه در مورد فناوری راكت وی-2 به آلمان رفت [1]. در آن زمان، اولویت ارتش شوروی دستیابی به اطلاعات نابودشده فناوری راكت وی-2 آلمانی و مطالعه بیشتر بر روی قطعات و تسهیلات به دست آمده بود. تحقیقات تا اواخر سال 1946 یعنی تا زمان بازگشت متخصصین روسی به روسیه به‌همراه 150 تن از دانشمندان و مهندسان آلمانی ادامه داشت. بیشتر متخصصان آلمانی به اسارت در آمده توسط نیروهای روسی، آنهایی بودند كه در خلال جنگ در تولید موشك‌های وی-2 برای ارتش آلمان نقش داشتند ولی هیچ‌گاه به طور مستقیم با ورنر فون‌براون، دانشمند پیشرو علوم موشكی آلمان، همكاری نكرده بودند. فون براون خود توسط ارتش آمریكا به ایالات متحده منتقل شد.

 

استالین برای توسعه صنعت موشك‌سازی شوروی، تصمیم به تأسیس مؤسسه‌ای به نام NII-88 در حومه مسكو گرفت. یكی از شعب این موسسه، در جزیره‌ای واقع در 200 كیلومتری مسكو ایجاد شد و میزبان مهندسان آلمانی بود. با وجود حفاظت امنیتی شدید منطقه، وضعیت زندگی برای ساكنین نسبت به دیگر اسرای جنگی بسیار مناسب بود.

 

توسعه موشك‌های بالستیك تحت نظارت نظامی دیمیتری یوستینوف صورت گرفت و سرطراح موشك‌های دوربرد نیز سرگئی كارالیوف بود. وی توانمندی‌های خود را در هدایت و پیشبرد كار به خوبی نشان داد. با استفاده از نقشه‌های تهیه‌شده از قطعات جداشده موشك‌های وی-2، كار ساخت نمونه مشابه شروع و راكت جدید با عنوان آر-1 در اكتبر سال 1947 برای اولین بار آزمایش شد. از مجموع یازده موشك پرتاب‌شده، پنج موشك به اهداف تعیین‌شده اصابت كرد. این آمار قابل‌مقایسه با نمونه‌های آلمانی و حاكی از قابلیت اطمینان پایین موشك‌ها بود. ارتش شوروی استفاده از تخصص كارشناسان آلمانی را در انتقال كامل فناوری راكت وی-2 همچنان ادامه داد، ولی به‌دلیل مسائل امنیتی شدید حاكم بر برنامه‌های موشكی شوروی، تبادل اطلاعات میان متخصصان آلمانی و دانشمندان روسی میسر نبود. از این رو، تداوم كار مهندسان آلمانی آنچنان رضایت‌بخش نبود و بین سال‌های 1951 تا 1953، وزارت دفاع شوروی دانشمندان آلمانی و خانواده‌هایشان را به آلمان بازگرداند [1].

 

 

http://www.isa.ir/enc/library/upload/article/46_Yury%20A.%20Gagarin.jpg

سرگئی كارالیوف در کنار یوری گاگارین؛ 1961


در سال 1947، گروه تحت مدیریت كارالیوف كار بر روی توسعه بیشتر طرح‌های موشكی را برای بهبود برد و كاهش وزن ادامه دادند. بدین ترتیب، برد موشك آر-2 به دو برابر برد وی-2 رسید و برای اولین بار از سر جنگی جداشونده در آن استفاده شد. موشك آر-3 بردی حدود 3000 كیلومتر داشت و حتی می‌توانست اهدافی را در خاك انگلستان هدف قرار دهد. هرچند این پروژه به علت ناتوانی در تولید موتورهایی با قدرت مناسب در سال 1952 متوقف شد. در همین سال، كارالیوف برای تسهیل در گرفتن منابع مالی دولتی، به حزب كمونیست شوروی پیوست. توسعه موشك‌های بالستیك با آزمایش موشك آر-5 در 1953 و در نهایت، پرتاب موفق اولین موشك بالستیك قاره‌پیما، یعنی راكت دومرحله‌ای آر-7، در اوت 1957 پیگیری شد.


در سایه پیشرفت شوروی در فناوری ساخت موشك‌های بالستیك قاره‌پیما، كارالیوف به فكر استفاده از موشك‌های قدرتمند برای سفرهای فضایی افتاد. در سال 1953، او برای اولین بار، طرح استفاده از موشك آر-7 برای پرتاب ماهواره به مدار را پیشنهاد داد. در ادامه، وی ایده جدید خود را با فرستادن آزمایشی یك سگ به فضا، با انجمن دانشمندان روسی در میان گذاشت و با وجود مخالفت‌ها، آن را با جدیت پیگیری كرد.

 

در سال 1957 (سال جهانی ژئوفیزیك)، ایده پرتاب ماهواره در رسانه‌های آمریكا مطرح شد. با این وجود، دولت آمریكا چندان از سرمایه‌گذاری سنگین بر روی این ایده استقبال نكرد و برنامه‌های مرتبط برای مدتی به حالت تعلیق در آمد. كارالیوف سرانجام با مطرح كردن رقابت فضایی شوروی و ایالات متحده و لزوم پیروزی شوروی در این عرصه با پرتاب اولین ماهواره به فضا، توانست از حمایت دولت شوروی برخوردار شود.

 

 

سرگئی كارالیوف در حال صحبت با الكسی لئونوف، اولین راه‌پیمای فضایی

 

توسعه اسپوتنیك-1 كمتر از یك ماه به طول انجامید. طراحی ساده این ماهواره شامل یك كره فلزی صیقلی، یك فرستنده، تجهیزات اندازه‌گیری حرارت و تعدادی باتری بود. كارالیوف شخصاً و با دقتی خاص مراحل مونتاژ را مدیریت كرد. سرانجام در 4 اكتبر سال 1957، اسپوتنیك-1 سوار بر پرتابگری كه تنها یك‌بار پرتاب موفقیت‌آمیز آن آزمایش شده بود، به فضا پرتاب شد و در مدار قرار گرفت. خبر پرتاب این ماهواره به سرعت در رسانه‌های جهان انتشار یافت و پیامدهای سیاسی بسیاری در پی داشت. مقامات سیاسی وقت اتحاد جماهیر شوروی، از این موفقیت بسیار خرسند بودند و دستور به ادامه برنامه دادند. كمتر از یك ماه بعد، یعنی در سوم نوامبر همان سال، اسپوتنیك-2 همراه با سگی به نام لایكا، به عنوان اولین حیوان فضانورد، در مدار قرار گرفت [1،3]. این ماهواره، شش برابر سنگین‌تر از اسپوتنیك-1 بود و طی مدت چهار هفته توسعه آن، فرصتی برای انجام آزمایش‌های فنی و كنترل كیفیت وجود نداشت. موفقیت‌های برنامه اسپوتنیك با پرتاب اسپوتنیك-3 دنبال شد و این فضاپیما در 15 مه سال 1958 در مدار قرار گرفت [1].

پس از موفقیت در برنامه اسپوتنیك، توجه كارالیوف به سفر به ماه معطوف شد. در همین راستا، نوع جدیدی از موشك آر-7 با یك مرحله بیشتر، طراحی و ساخته شد. در سال 1958، پرتاب اولین كاوشگرهای ماه، در قالب برنامه لونا، به شكست انجامید. ولی در ادامه، كاوشگرهای لونا-1، لونا-2 و لونا-3 در مأموریت خود به ماه، ركوردهای ارزشمندی را برای اتحاد جماهیر شوروی به ثبت رساندند.

 

در آن زمان، كارالیوف و همكارانش بر روی برنامه‌های جاه‌طلبانه‌ای چون كاوش مریخ و زهره، قرار دادن انسان در مدار، پرتاب ماهواره‌های مخابراتی، جاسوسی و هواشناسی، و فرود آرام بر سطح ماه نیز كار می‌كردند.

 

طرح كارالیوف برای سفرهای فضایی سرنشین‌دار، به سال 1958، وقتی‌‌كه مطالعات طراحی بر روی فضاپیمای وستوك در جریان بود، باز می‌گردد. ایده كارالیوف، ساخت كپسولی خودكار با قابلیت حمل یك سرنشین با لباس فضایی كامل بود. این كپسول، از سازوكار خروج اضطراری فضانورد در صورت بروز مشكل، فرود نرم و سامانه پرتاب به بیرون حین بازگشت بهره می‌برد.

 

در 15 مه سال 1960، یك نمونه بدون سرنشین وستوك، 64 بار به دور زمین چرخید، اما موفق به بازگشت نشد. در ادامه، چهار فضاپیمای آزمایشی دیگر نیز كه حامل تعدادی سگ بودند، به مدار پرتاب شدند كه دو مورد از آنها با موفقیت كامل همراه بود. در نهایت، در 12 آوریل سال 1961 و پس از كسب اجازه رسمی از سوی دولت برای انجام اولین پرواز فضایی سرنشین دار تاریخ، نمونه اصلاح‌شده‌ای از موشك آر-7، یوری گاگارین را به عنوان اولین فضانورد به مدار زمین حمل كرد. گاگارین در پایان مأموریت خود، پس از خروج از فضاپیما در ارتفاع هفت كیلومتری، با استفاده از یك چتر نجات به زمین بازگشت.

 

پرتا‌ب‌های دیگر فضاپیمای وستوك با موفقیت‌های وستوك-5 در انجام 81 چرخش به دور زمین و پرتاب اولین زن كیهان‌نورد به نام والنتینا تراشكوا با فضاپیمای وستوك-6 دنبال شد. در این زمان، كارالیوف به فكر توسعه فضاپیمای سایوز افتاد كه با حمل تعداد بیشتری فضانورد، امكان الحاق به فضاپیماهای دیگر در مدار و تبادل خدمه را نیز فراهم می‌ساخت. با این حال، مقامات همچنان در اندیشه ثبت ركوردهای بیشتر اما كم‌هزینه بودند و كارالیوف را تهدید می‌كردند كه كار را به رقیب وی، ولادیمیر چلومی، واگذار خواهند كرد [1]. در آن زمان، رقابت شدیدی میان چلومی، گلوشكو و كارالیوف - كه هر یك طرح‌های ویژه خود را برای توسعه صنایع موشكی شوروی داشتند- در راستای بهره‌مندی از حمایت‌های دولتی در جریان بود. در این میان، چلومی از نفوذ بیشتری در دستگاه دولتی برخوردار بود [3].

 

بدین ترتیب، گروه كارالیوف ابتدا فضاپیمای وسخود را كه نمونه توسعه‌یافته وستوك بود، طراحی كردند. یكی از مشكلات موجود، طراحی چتر فرود فضاپیما بود كه با توجه به اینكه وسخود برای سه نفر سرنشین در نظر گرفته شده بود، نیاز به طراحی چترهای بزرگی داشت. آزمایش‌های فرود ناموفق این فضاپیما باعث ایجاد وقفه در برنامه‌های كارالیوف شد، اگرچه مشكلات با به‌كارگیری مواد جدید در طراحی چتر به طور كامل مرتفع شد [1].

 

وسخود پس از انجام یك پرواز آزمایشی بدون سرنشین، در اكتبر سال 1964 یك گروه سه نفره شامل كوماروف، ایگوروف و فیوكتیستوف را به فضا برد و شانزده بار به گرد زمین چرخید. فضانوردان در این پرواز، برای اولین بار، بدون پوشیدن لباس فضایی در داخل فضاپیما به مدار رفتند.

 

هنگامی‌كه آمریكایی‌ها به انجام یك راه‌پیمایی فضایی در قالب برنامه جمینی می‌اندیشیدند، روس‌ها تصمیم گرفتند با پرتاب دومین وسخود، در این زمینه هم از آنها پیشی بگیرند. بدین ترتیب در 18 مارس 1965، وسخود-2 به فضا پرتاب شد و آلكسی لئونوف با موفقیت اولین راه‌پیمایی فضایی جهان را به اجرا در آورد. با این حال، مشكلات به وجود آمده در این پرواز باعث شد ماموریت‌‌های آینده وسخود متوقف و به بایگانی سپرده شود.

در همان زمان، تغییر رهبری و سیاست‌های اتحاد جماهیر شوروی باعث شد تا كارالیوف دوباره مجال كار در راستای رسیدن به آرزوی دیرینه‌اش، یعنی كنار زدن آمریكا در سفر انسان به ماه، را به دست آورد [5]. گروه كارالیوف برای رسیدن به این هدف، طراحی موشك عظیم ان-1 را آغاز كردند.

 

توانایی‌های غیرقابل انكار سرگئی كارالیوف در مدیریت، نوآوری و طرح ایده‌های عملی، وی را به مغز متفكر اكثر برنامه‌های فضایی اتحاد جماهیر شوروی در آغاز عصر فضا بدل كرده بود. او را همیشه با دو حرف اول نامش (SP) و یا با عنوان سرطراح می‌شناختند. در آن زمان، این بالاترین عنوان در برنامه‌های فضایی بود. كارالیوف به عنوان مردی كامل شهره بود و در عین حال، انتظار زیادی هم از كارمندان خود داشت. اطرافیانش همواره از اینكه كار یا حركت اشتباهی انجام دهند كه موجب خشم وی شود، نگران بودند.

كارالیوف ضمن كار بر روی طرح موشك ان-1، همچنان برنامه‌های فضایی دیگر از جمله طراحی فضاپیمای سرنشین‌دار سایوز، توسعه كاوشگرهای لونا و زمینهسازی برای انجام مأموریت بدون سرنشین به مریخ و زهره را نیز دنبال می‌كرد؛ اما قبل از مشاهده ثمره طرح‌های گوناگونش به‌طور غیرمنتظره‌ای از دنیا رفت [1].

 


در دسامبر سال 1960، كارالیوف دچار اولین حمله قلبی خود شد. در طول دوران نقاهت، پزشكان متوجه شدند كه او دچار ناراحتی كلیه نیز هست كه این مسئله به دوران بازداشتش در اردوگاه‌های كار اجباری باز می‌گشت. پزشكان به وی هشدار دادند كه اگر به سختی گذشته كار كند، مدت زیادی زنده نخواهد ماند. اما كارالیوف با این استدلال كه اگر شوروی پیشگامی خود را در فعالیت‌های فضایی از دست دهد، دولت حمایت‌های مالی خود را از برنامه‌های فضایی متوقف خواهد كرد، به كار خود ادامه داد.

وضع جسمانی وی در طول سال‌ها رو به وخامت گذاشت و بیماری‌های گوناگون به سوی او هجوم آورد. كارالیوف بارها به دلایل مختلف از جمله خونریزی روده، ناراحتی قلبی و التهاب كیسه صفرا، روانه بیمارستان شد. وی رفته رفته شنوایی خود را نیز از دست می‌داد كه دلیل آن شاید تأثیر صداهای ناشی از آزمایش‌های موتور بود.

 

دلیل قطعی مرگ كارالیوف مشخص نیست؛ در دسامبر سال 1965، ظاهراً یك زائده خونی در روده بزرگ او تشخیص داده شد [1]. وی در 5 ژانویه سال 1966 برای یك جراحی به ظاهر معمولی به بیمارستان منتقل شد و 9 روز بعد جان سپرد. در پی آن، مقامات دولتی علت مرگ را سرطان روده اعلام كردند. ولی بعدها گلوشكو ناموفق بودن عمل جراحی را مسبب مرگ كارالیوف دانست. با این حال، خانواده كارالیوف مرگ به دلیل سرطان را تأكید كردند [5]. ناراحتی قلبی وی نیز در مرگش بی‌تأثیر نبوده است؛ به هر حال، او پس از عمل جراحی، دیگر به هوش نیامد.

 

به دلیل سیاست‌های دوران حكومت استالین و جانشینان او، هویت كارالیوف هرگز تا زمان مرگش فاش نشد. علت این امر، حفظ كارالیوف از گزند عناصر آمریكایی بود. از این رو، مردم شوروی تا زمان مرگ كارالیوف از دستاوردهای بزرگش آگاه نشدند. آگهی فوت وی در 16 ژانویه 1966 در یكی از معروف‌ترین روزنامه‌های شوروی، به همراه عكسی از او و مدال‌هایش منتشر شد.

 

به دلیل خدمات ارزشمند كارالیوف در توسعه اولین موشك‌های قدرتمند، ماهواره‌ها و فضاپیماها، او را بانی فعالیت‌های فضایی شوروی می‌دانند. اگرچه مرگ زودهنگام وی كه فاش شدن نام و سابقه كاری‌اش را در پی داشت - در حالی كه هویت دیگر سرطراحان و كارشناسان علوم فضایی شوروی همچنان سرّی باقی مانده بود- در پررنگ شدن هرچه بیشتر نقش او در این زمینه بی‌تأثیر نبوده است [3]. كارالیوف سهم بزرگی در اولین دستاوردهای فضایی بشر مانند پرتاب اولین ماهواره ساخت بشر، نخستین حیوان زنده و اولین انسان و زن فضانورد به مدار، و همچنین اولین راه‌پیمایی فضایی داشت. اگرچه در كنار موفقیت‌هایش، شكست‌های بسیاری نیز در برنامه‌های تحت رهبری وی به وجود آمد كه در آن زمان، از اعلام عمومی آنها خودداری شد. از جمله اینكه فضاپیمای سایوز در اولین پرواز آزمایشی خود چند ماه پس از فوت كارالیوف، سرنشین خود را به كشتن داد [4].

 

از سرگئی كارالیوف اغلب در كنار ورنر فون‌براون، به عنوان سردمداران رقابت فضایی آغاز عصر فضا یاد می‌شود. با این حال، وی برخلاف فون‌براون، مجبور به رقابت مستمر با رقیبان داخلی همچون ولادیمیر چلومی، كه برنامه‌های خود را برای سفر به ماه داشتند، نیز بود. مرگ كارالیوف، ضربه جبران‌ناپذیری را به برنامه‌های فضایی روسیه وارد كرد. دو هفته پس از فوت وی، فضاپیمای لونا-9 با فرود نرم بر سطح ماه و ارسال اولین تصاویر از سطح یك جرم آسمانی، آخرین موفقیت‌های شوروی را در عرصه رقابت فضایی با ایالات متحده رقم زد. بیماری و مشغله زیاد كارالیوف به همراه عدم همكاری مناسب او با متخصصانی همچون گلوشكو و چلومی، باعث شد كه اتحاد جماهیر شوروی از تمام توان خود در رقابت فضایی با ایالات متحده بهره نبرد. اگر آمریكایی‌ها با همكاری چهار پیمانكار اصلی توانستند موشك ساترن-5 و فضاپیمای آپولو را توسعه دهند، كارالیوف تنها با اتكا به تخصص خود و گروهش تصمیم به انجام كاری مشابه داشت [3]. در واقع، ادامه برنامه‌های فضایی وی برای دیگران در غیاب او عملاً غیرممكن بود.

 

جانشین كارالیوف، واسیلی میشین، معاون نزدیك او بود كه به عنوان سرطراح، برنامه نیمه‌كاره موشك ان-1 را ادامه داد؛ اما در سال 1972، پس از چهار پرتاب ناموفق موشك ان-1، اخراج و گلوشكو جایگزین وی شد [1]. تا آن زمان، آمریكایی‌ها در قالب برنامه آپولو، موفق به سفر به ماه شده بودند.

منبع : iranian space agency

 

مجسمه یادبود سرگئی كارالیوف در بایکونور قزاقستان

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

هرگاه که خسته میشوی چشمانت را به آسمان بدوز زیبایی در همین نزدیکیست !!! درگوشه ای از آسمان هم گاهی ستاره ای متولد میشود ودرگوشه ای دیگر ستاره ای میمیرد!این است قانون طبیعت!!!
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
<

جاوا اسكریپت

!-- begin abcTools_HistoryEvents place -->
CURRENT MOON
آوای دل www.shereno.com

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس

Myspace Layouts & CommentsMyspace Layouts @ JellyMuffin.com
قرآن آنلاین

http://zibasazweb.persiangig.com/9.9.JPG


حب العباس
http://parstools.net/emails/100903/1283519228.pngEmail Icon by Parstools.com
Locations of visitors to this page majnoonelayli.mihanblog.com Click Here To Navigate free counters

این صفحه را به اشتراک بگذارید <--Start Cod ZibaSazi By www.RoozGozar.com-->

ابزار متحرك زیباسازی وبلاگ


<---End Cod ZibaSazi By www.RoozGozar.com---> ابزار وبلاگنویسان